ส่วนที่21 คุณนั่นแหละที่ทำร้ายตัวเอง

ส่วนที่21

ส่วนที่21

คุณนั่นแหละที่ทำร้ายตัวเอง

ตอนที่อังกฤษถูกเยอรมนีทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พ่อของผมมียศสิบตำรวจเอก

วันหนึ่งมีการทิ้งระเบิดใกล้กับโรงเรียนแห่งหนึ่ง

อาคารถล่มจนเหลือเพียงซากปรักหักพัง พ่อผมต้อง เข้าไปยังที่เกิดเหตุพร้อมตำรวจอีกสองนายเพื่อปิดล้อมบริเวณ ดังกล่าว

ตอนที่ท่านไปถึง การโจมตีทางอากาศยังคงดำเนินอยู่ พ่อพบเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในหลุมลึกใต้อาคาร แขนข้างหนึ่งของเธอติดอยู่ใต้คาน เศษซากจากอาคารที่พังลงมากดทับคานนั้นไว้อีกที

โชคดีที่ผนังฝั่งหนึ่งของอาคารช่วยค้ำและรับน้ำหนักบางส่วนเอาไว้ แต่ก็พร้อมจะถล่มลงมาทุกเมื่อ

พ่อกับพวกตำรวจนำตัวเด็กหญิงออกมาไม่ได้ จึงติดต่อ ขอความช่วยเหลือจากหมอ

หมอบอกว่าต้องนําตัวเธอออกมาให้เร็วที่สุดก่อนที่ผนังจะถล่มลงมา

เนื่องจากดึงแขนเธอให้หลุดจากคานที่ทับอยู่ไม่ได้ หมอจึงบอกว่าวิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือตัดแขนทิ้ง

แขนข้างที่ติดอยู่ใต้คานต้องถูกตัดเพื่อรักษาชีวิตเธอเอาไว้

พ่อบอกว่าจะไม่ยอมใช้วิธีนั้นเด็ดขาด

ท่านเองก็มีลูกสาวอายุไล่เลี่ยกัน ท่านไม่อยากเห็นเด็กหญิงตัวน้อยต้องเหลือแขนเพียงข้างเดียว

หมอบอกว่าไม่มีวิธีอื่นแล้ว

พ่อจึงถามว่าถ้าลองมุดลงไปในหลุมแล้วยกคานขึ้นล่ะ

หากยกคานขึ้นได้แม้เพียงเล็กน้อย ก็มีโอกาสที่จะดึงตัว เด็กหญิงออกมา

แล้วพวกเขาก็จะรักษาแขนของเธอเอาไว้ได้

หมอแย้งว่าการโจมตีทางอากาศยังไม่สิ้นสุด

แรงสั่นสะเทือนจากระเบิดเพียงเล็กน้อยอาจทำให้ผนังถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ

พ่อตอบว่ามันคุ้มที่จะเสี่ยงหากสามารถรักษาแขนของ เด็กหญิงเอาไว้ได้

หมอจึงตกลงว่าจะลองดูสักตั้ง

แต่ถ้าไม่สำเร็จ หมอจะตัดแขนของเธอ

พ่อผมจึงมุดลงไปในหลุมโดยให้ตำรวจอีกคนช่วยดึงขาเอาไว้

พ่อจับคานไว้แน่น

ก่อนจะตะโกนว่า “พร้อมแล้ว เอาเลย!”

แล้วพ่อก็ยกคานด้วยแรงทั้งหมดที่มี

คานลอยขึ้นแค่ราว ๆ 3 เซนติเมตร และพวกเขาก็ดึงแขนของเด็กหญิงออกมาได้สำเร็จ

ถึงแขนของเธอจะมีบาดแผลและรอยถลอก แต่ก็ยังปกติดี

พวกเขาจึงไม่ต้องตัดแขนเธอ

ทุกคนเดินออกจากซากตึกด้วยความโล่งใจ พลางตบหลัง ให้กำลังใจกัน

หลังจากออกมาได้ครู่เดียว ผนังก็ถล่มลงมาเพราะแรงระเบิดจากบริเวณที่ห่างออกไปไม่ไกล

หมอคนนั้นชื่นชมปฏิบัติการครั้งนั้นมาก ถึงขั้นเขียนจดหมายไปเสนอชื่อให้พ่อผมได้รับเหรียญกล้าหาญ

ปรากฏว่าคนที่ได้เหรียญไม่ใช่พ่อ แต่เป็นตำรวจที่ช่วยจับขาพ่อเอาไว้ พ่อของผมรำพึงอยู่บ่อย ๆ ว่าไม่ยุติธรรมเลย

แม้ปากจะบอกว่าในช่วงสงครามมีคนเสียชีวิตมากมาย จะมาจุกจิกกับเรื่องแค่นี้ไม่ได้

แต่ถึงอย่างไรพ่อก็ไม่เคยลืม

เมื่อสัปดาห์ก่อน ผมไปดื่มสังสรรค์กับเพื่อนในวงการโฆษณาที่ผมให้ความเคารพมากคนหนึ่ง

เขาเป็นนักคิดคำโฆษณาที่สร้างผลงานดี ๆ ไว้มากมาย

ระหว่างที่คุยกัน เขาก็เล่าถึงงานที่เขาเป็นคนทําแต่กลับไม่ได้รับความดีความชอบ

เขาคิดไอเดียเจ๋ง ๆ ขึ้นมาได้และนำไปเสนอกับผู้อำนวย การฝ่ายสร้างสรรค์ แต่ก็ถูกตีตกไปในท้ายที่สุด

หนึ่งปีต่อมา มีโฆษณาตัวหนึ่งที่เหมือนไอเดียของเขาทุก กระเบียดนิ้ว

ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์คนนั้นได้รับรางวัลจากโฆษณา ดังกล่าว

เพื่อนของผมจำฝังใจและไม่อาจยกโทษให้ได้

เขาเป็นคนสร้างสรรค์ผลงาน แต่คนอื่นกลับได้ความดีความชอบไปหมด

เขายังเก็บเรื่องนั้นมาคิดอีกหลายปี ไม่ต่างจากพ่อของผมเลย

ผมรู้ว่าความรู้สึกนั้นเป็นเช่นไร ผมเองก็เคยรู้สึกแบบนั้น เราทุกคนเคยเจอมาแล้วทั้งนั้น

ความรู้สึกที่ว่าโลกช่างไม่ยุติธรรม คุณถูกโกงซึ่ง ๆ หน้า ทำอย่างไรก็ไม่อาจปล่อยวางได้

คุณหวังว่าสักวันจะได้รับความยุติธรรม

แต่ลึก ๆ แล้วก็รู้ว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่

เรื่องจบลงและกลายเป็นอดีตไปแล้ว

มีแต่คุณที่ยังเก็บมาคิด

เวลาเล่าให้ใครฟัง คนอื่น ๆ ก็ไม่เข้าใจว่าคุณรู้สึกแย่ขนาดไหน

แถมบางคนยังออกอาการขี้เกียจจะฟังด้วยซ้ำ

ยิ่งพูดคุณก็ยิ่งได้ในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความคาดหวัง

แต่คุณก็ยังปล่อยวางไม่ได้

ขืนปล่อยวางก็เท่ากับว่าคุณยอมรับความไม่ยุติธรรมน่ะสิ

แต่มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ หรือ

ความไม่ยุติธรรมนั้นเกิดขึ้นและกลายเป็นอดีตไปแล้ว

การหมกมุ่นอยู่กับมันรังแต่จะดึงความสนใจของคุณไป จากปัจจุบัน และอนาคต

แต่คุณก็เลิกคิดไม่ได้จริง ๆ ทั้งที่รู้ว่ามันจะสร้างความเจ็บปวด แต่คุณกลับหยุดไม่ได้ แล้วมันก็สูบพลังงานของคุณจนร่อยหรอ

สุดท้ายหน้าที่การงานของคุณก็จะได้รับผลกระทบ คล้าย ๆ กับการพยายามเหยียบคันเร่งโดยที่เท้ายังคาอยู่ที่เบรก

ดังคำกล่าวของคานธีที่ว่า “การแก้แค้นก็เหมือนการ กรอกยาพิษเข้าปากตัวเอง แล้วนั่งรอให้ศัตรูขาดใจตาย”

You are self-harming.

When England was bombed by Germany during World War II My father has the rank of Police Sergeant.

One day, there was a bomb near a school.

Building collapses and remains only ruins My father had to go to the scene with two other police to block the area.

When you arrived The air attack is still ongoing. Father found a girl in a deep hole under the building. One of her arms was attached under the beam. The debris from the collapsed building crushes the beam again.

Fortunately, one wall of the building helped support and support some weight. But always ready to collapse.

Father and the police can’t bring the girl out Therefore contacting the doctor for help.

The doctor said she had to bring her out as soon as possible before the wall collapsed.

Because she couldn’t pull her arm from the crossbar The doctor said that the safest way is to cut off his arm.

The arms that were attached under the beam had to be cut to save her life.

My father said he would absolutely not use that method.

ส่วนที่21

แนะนำติชม : prosecuritytalk.com

ขอบคุณรูปภาพและข้อมูล : google