ส่วนที่20 ชัยชนะเป็นเรื่องดี แต่ความพ่ายแพ้คือการเรียนรู้

ส่วนที่20

ส่วนที่20

ชัยชนะเป็นเรื่องดี แต่ความพ่ายแพ้คือการเรียนรู้

แรนดี้ เพาช์ เป็นอาจารย์สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในอเมริกา

เขาได้รับเชิญให้ขึ้นพูดในหัวข้อ “การบรรยายครั้งสุด ท้าย”

มหาวิทยาลัยดังกล่าวจะเชิญบุคคลที่น่าสนใจมาขึ้นบรรยาย

หัวข้อจะเหมือนเดิมทุกครั้ง

หากนี่เป็นการบรรยายครั้งสุดท้ายในชีวิต คุณจะพูด อะไรบ้าง

คำแนะนำที่สำคัญที่สุดที่คุณจะมอบให้กับผู้ฟังคืออะไร

แต่ที่ต่างออกไปคือมันเป็นการบรรยายครั้งสุดท้ายของ แรนดี้ เพาช์ จริง ๆ

เขาเหลือเวลาในชีวิตอีกเพียงไม่กี่เดือน หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เสียชีวิต ความตายทำให้คนเราคิดอย่างมีสติ คำแนะนำของเขาจึงไม่ใช่การพูดไหลไปตามน้ำ

หนึ่งในบทเรียนสำคัญที่สุดที่เขาได้รับเกิดขึ้นตอนที่เขา เข้าร่วมทีมอเมริกันฟุตบอล

เขาถูกโค้ชตะโกนใส่หน้าตั้งแต่วันแรกของการฝึกซ้อม ไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดหรือไม่ดีพอไปหมด

ผู้เล่นคนอื่นเล่นแย่กว่าเขาหลายเท่า แต่โค้ชกลับไม่ว่าอะไร

ทั้งที่คนเหล่านั้นวิ่งหรือแย่งลูกสู้เขาไม่ได้เลย พอตกเย็นเขาก็นั่งซึมอยู่ที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ถ้าโค้ชไม่ชอบขี้หน้าเขา แล้วเขาจะทนอยู่ไปทeไม เขาน่าจะออกจากทีมไปเสียให้สิ้นเรื่อง

ตอนนั้นเองที่ผู้ช่วยโค้ชซึ่งกําลังเก็บข้าวของหลังซ้อมเสร็จ พูดขึ้นว่า “ให้ตายสิ โค้ชต้องขอบคุณมากแน่ ๆ”

เพาช์ถามว่า “ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ คุณก็เห็นว่าโค้ช เล่นงานผมทั้งวัน”

ผู้ช่วยโค้ชตอบว่า “ผมรู้น่า ผมถึงบอกว่าโค้ชชอบคุณ ไงล่ะ

เขาคิดว่าคุณมีค่าพอที่จะเสียเวลาไป บางคนน่ะเขาไม่แม้แต่จะพูดด้วยเลยด้วยซ้ำ

เขารู้ว่าไม่คุ้มที่จะเสียพลังงานไปกับการพัฒนาคนพวก นั้น”

เรื่องนี้ทำให้แรนดี เพาช์ ได้เรียนรู้ว่าคำวิจารณ์ไม่ใช่สิ่ง เลวร้ายเสมอไป

คำวิจารณ์อาจเป็นโอกาสในการเติบโต เรามักคิดกันว่าคำชมเป็นสิ่งที่ดี แต่มันจะไม่ช่วยให้คุณเติบโตขึ้น คำชมจะบอกคุณว่า “ทำดีแล้ว ทําเหมือนเดิมต่อไปนะ” ซึ่งทำให้เรารู้สึกดีเพียงชั่วครู่เท่านั้น

เดฟ มอร์ริส เป็นวิทยากรด้านโฆษณาที่สร้างแรงบันดาล ใจให้ผู้คนมากมาย

เขาพูดถึงคำวิจารณ์เอาไว้ทำนองนี้ครับ

“ช่วงแรก ๆ ที่ผมเริ่มสอน ผมบังเอิญได้ไปอยู่ในชั้นเรียน ของรอน คอลลินส์ ผู้กำกับศิลป์ฝีมือเยี่ยม

ผมได้ยินมาว่าเขาเป็นคนขี้หงุดหงิด และในวันนั้นเขา ก็ได้เจอผลงานที่ไม่ถูกใจเอามาก ๆ

รอนไม่รอช้าที่จะบอกให้เจ้าของงานรู้

เขาวิจารณ์เสียยับเยิน แถมยังย้อนกลับไปพูดถึงอยู่ เรื่อย ๆ ขณะวิจารณ์ผลงานชิ้นอื่นด้วย

ตอนนั้นผมคิดในใจว่า ก็สาธยายไปหมดแล้วนี่ เจ้าตัว ก็รู้แล้วน่าว่างานไม่ได้เรื่อง เลิกพูดสักทีเถอะ

แต่ผมไม่กล้าพูดออกมาดัง ๆ โชคดีที่มีงานชิ้นหนึ่งโดนใจรอนเข้าอย่างจัง

ถึงขั้นที่เมื่อวิจารณ์เสร็จ เขาก็รีบออกจากห้องไปหยิบ แชมเปญมามอบให้เจ้าของผลงาน

ชั้นเรียนในค่ำวันนั้นจึงจบลงด้วยดี

แต่ขณะที่ทุกคนกำลังลุกออกจากห้อง รอนก็หยุดพวก เขาไว้และพูดว่า “คนที่ได้แชมเปญไปคือคนที่ทำผลงานได้ดี สิ่งที่เขาจะได้กลับไปในคืนนี้คือการได้รู้ว่าตัวเองเก่งแค่ไหน แต่ ผมคิดว่าชายหนุ่มตรงโน้นคือคนที่ได้เรียนรู้มากที่สุดในคืนนี้ เพราะเขาได้รับคำวิจารณ์ที่รุนแรงและเจ็บปวด และเขาจะพยายามไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก ดังนั้น ผมจึงคิดว่าเขาเป็นคนที่ได้ ประโยชน์จากคำวิจารณ์นี้ยิ่งกว่าใคร ๆ

และเขาก็พูดถูกครับ

เอนโซ เฟอร์รารี ผู้ก่อตั้งบริษัทเฟอร์รารี พูดต่างออกไปเล็กน้อย

เขากล่าวว่า “บางครั้งเราก็เรียนรู้จากความพ่ายแพ้ใน การแข่งขันมากกว่าชัยชนะ”

คำวิจารณ์มักมีประโยชน์มากกว่าคำชม

เราจะเป็นคนอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับว่าเราเปิดรับการเรียนรู้ และการเติบโตมากแค่ไหน

คนเกียจคร้านไม่อยากเติบโต พวกเขาแค่อยากให้มีคนมาบอกว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้นถูกต้อง พวกเขามีความสุขกับการย่ำอยู่กับที่ ส่วนคนที่มีดีในตัวจะอยากเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาอยากก้าวไปยังขั้นต่อไป พวกเขาอยากไต่ขึ้นไปสู่จุดสูงสุด สิ่งที่พวกเขามองหาจึงไม่ใช่คําชม แต่เป็นคำวิจารณ์

ดังคำกล่าวของอริค แคลปตัน ที่ว่า “ถ้าคุณพอจะมีฝีมือบ้างละก็ คุณย่อมรู้ดีว่าตัวเองยังเก่งขึ้นได้อีก”

Victory is good But the defeat is learning. <<<

Randy Powers Is a professor in computer science at A university in America

He was invited to speak on the topic “The last lecture”

The university will invite interesting people to lecture.

The topic will be the same every time.

If this is the last lecture in my life What would you say?

What is the most important advice you will give to your audience?

But the difference is that it is the final lecture of Really Randy Power.

He only has a few months to live Shortly thereafter he died. Death makes people think consciously. His advice, therefore, is not to say that it flows downstream.

One of the most important lessons he learned was when he Join the American football team.

He was yelled by the coach since the first day of practice. Whether doing anything is wrong or not good enough.

Other players are many times worse than others. But the coach does not matter.

Even if they can’t run or compete with their children When evening fell, he sat down in the changing room. If the coach doesn’t like him Then he will endure He should leave the team to the end.

ส่วนที่20

แนะนำติชม : prosecuritytalk.com

ขอบคุณรูปภาพและข้อมูล : google

ใส่ความเห็น